Cemil Meriç

Cemil Meriç Cumhuriyet Dönemi yazarlarındandır. doğ. 12 Aralık 1916, Reyhanlı / Antakya – ölm. 13 Haziran 1987, İstanbul.

İÜ Edebiyat Fakültesi Fransız Dili ve Edebiyatı Bölümünü bitirdi. Fransızca öğretmenliği yaptı. 1946’dan 1974’e dek İÜ Yabancı Diller Okulunda okutmanlık yaptı.

Cemil Meriç önce, İhbah dergisinde yazdı. Sonra Amaç, 19. Asır, Gün, Yeni İnsan, Hisar, Hareket, Türk Edebiyatı dergilerinde deneme, eleştiri ve inceleme türlerinde yazıları yayımlandı. “Doğu – Bati kültürlerini yorumlayan, düşünce adamı yanını belirten kitaplarıyla tanındı.” Kendine özgü coşkulu üslubuyla ve geleneksel bir dille yazdığı yazıları kitaplaştırıldı.

Yazar 36 yaşından sonra gözlerini kaybetti. Okumalarını, yazmalarını kızı ve öğrencilerinin yardımlarıyla yapabiliyordu.

ESERLERİ

Balzac (inceleme, 1942), Hind Edebiyatı (1964), Saint Simon / İlk Sosyolog – İlk Sosyalist (1967), Dillerin Yapısı ve Gelişmesi (1967), Sosyalizm ve Sosyoloji Tarihinde Pierre Joseph Proudhon: 1809 – 1865 (1969), İdeoloji (1970), Bu Ülke (1974), Umrandan Uygarlığa (1974), Hind ve Batı (1976), Bir Dünyanın Eşiğinde (1976), Mağaradakiler (1978), Kırk Ambar (1980) Bir Facianın Hikâyesi (1981), Işık Dağından Gelir (1984), Kültürden İrfana (1986), Jurnal (1995).

ÇEVİRİLERİ: Altın Gözlü Kız (Balzac’tan 1943), Otuzundaki Kadın (Balzac’tan, 1945), Onüçlerin Romanı (Balzac’tan, 1945), Kibar Fahişelerin İhtişam ve Sefaleti (Balzac’tan, 1946, sonları İhtişam ve Sefalet adıyla basıldı.) Hernani (Victor Hugo’dan, 1956), Marion de Lorme (Victor Hugo’dan, 1966), Ziya Gökalp “Türk Milliyetçiliğinin Esasları” (Uriel Heyd’den, 1980), Köprüden Düşenler (Thornton Wildon’dan, 1981), Batıyı Büyüleyen islâm (Maxime Rodinson’dan, 1983).

Bakabilirsin:  Ahmet Vefik Paşa

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir