Falih Rıfkı Atay

Falih Rıfkı Atay Cumhuriyet Dönemi gazeteci ve yazarındandır. doğ. 1884, İstanbul – ölm. 20 Mart 1971, İstanbul.

İÜ Edebiyat Bölümünü bitirdi. 1913’te İçişleri Bakanlığında memurluğa başladı. 1914’te Talat Paşa’nın özel kalem müdürü olarak Bükreş’e gitti. I. Dünya Savaşı’nda yedek subay oldu. Suriye Cephesinde Cemal Paşa’nın özel kâtipliğini yaptı. 1917’de İstanbul’da Deniz Kuvvetleri Özel Kalem Müdür Muavinliğine getirildi. Arkadaşlarıyla 20 Eylül 1918’de Akşam gazetesini çıkarmaya ve “Günün Fıkraları” başlığıyla sürekli yazmaya başladı. Ulusal Kurtuluş Hareketi yanlısı yazıları nedeniyle Divan-ı Harb’e verildi, II. İnönü Zaferinden sonra serbest bırakıldı. İzmir’in kurtuluşunda gazeteci kimliğiyle Atatürk’le tanıştı. 1922’den sonra milletvekili olarak siyasal yaşama atıldı. Hâkimiyet-i Milliye, Milliyet, Ulus gazetelerinin başyazarı oldu. 1952’de kurduğu Dünya gazetesinin sahipliğini ve başyazarlığını ölümüne dek sürdürdü.

Falih Rıfkı’nın ilk yazısı 1911’de Tecelli dergisinde çıktı. Önce Fecr-i Ati sonra Milli Edebiyat etkisinde şiirler yayımladı. Asıl yazarlığını Tanin gazetesinde köşe yazısı, makale, sohbet, röportaj türündeki düz yazılarıyla kanıtladı. Atatürk devrimlerini, batılılaşmayı savunan yazılarıyla ün yaptı.

ESERLERİ

ANI: Ateş ve Güneş (1918), Zeytindağı (1932), İkisi Bir Arada (1938), Atatürk’ün Bana Anlattıkları (1955), Mustafa Kemal’in Mütareke Defteri (1955), Çankaya (2 cilt, 1961, tek cilt 1969), Batış Yılları (1963), Atatürk’ün Hatıraları / 1914 – 1919 (1965), Atatürk Ne idi (1968).

İNCELEME: Başveren İnkılâpçı (Ali Suavi üzerine, 1954), Babamız Atatürk (1955), Atatürkçülük I(1963).

GEZİ: Faşist Roma / Kemalis Tiran / Kaybolmuş Makedonya (1930), Deniz Aşırı (1931), Yeni Rusya (1930), Moskova – Roma (1932), Bizim Akdeniz (1934), Taymis Kıyıları (1934), Tuna Kıyıları (1938), Hind (1944), Yolcu Defteri (1966), Gezerek Gördüklerim (1970).

ROMAN: Roman (1932).

FIKRA – SÖYLEŞİ: Eski Saat (1933), Niçin Kurtulmak (1953), Çile (1955), inanç (1965), Kurtuluş (1966), Pazar Konuşmalar (1966), Bayrak (1970).

Bakabilirsin:  Ataol Behramoğlu

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir