Mehmet Rauf

Mehmet Rauf Servet-i Fünun romancılarındandır. doğ. 1875, İstanbul – ölm. 23 Aralık 1931, İstanbul.

1893’te Heybeliada’daki Bahriye Mektebini bitirdi. Deniz subayı olarak Girit’e ardından da Almanya’ya gönderildi. 1908’de yayımlanan Zambak adlı öyküsü açık saçık bulunduğu için Deniz Kuvvetleri’nden ayırdılar. Geçimini sağlamak amacıyla ticaretle uğraştı. Yaşamının son günlerini yoksulluk içinde geçirdi.

Mehmet Rauf öğrencilik yıllarında edebiyata merak sarmıştır. 1886 yılında daha on altı yaşındayken Halit Ziya Uşaklıgil’in çıkardığı Hizmet gazetesinde Düşmüş adlı uzun öyküsü yayımlandı. Daha sonra Mektep ve Servet-i Fünun dergilerinde yazıları çıktı. 1909’da Mehasin, 1923’te Süs adlı kadın dergilerini çıkardı. Mehmet Rauf edebiyatçı olarak ününü 1900’da Servet-i Fünun’da tefrika edilen Eylül adlı romanıyla yaptı. Eylül, edebiyatımızın ilk büyük psikolojik yapıtıdır. Şiir, öykü, oyun ve roman türlerinde otuzdan çok kitabı olan yazar hiçbirinde Eylül’deki başarıyı tutturamamıştır. “Aşkı konu alan bu roman kari, koca ve aşığın çalkantılı ruhsal durumlarını duru ve akıcı bir dille vermektedir.”

ESERLERİ

ROMAN: Eylül (1901), Ferda-yı Garam (1913), Karanfil ve Yasemin (1924), Genç Kız Kalbi (1925), Böğürtlen (1926), Define (1927), Son Yıldız (1927), Ceriha (1927), Ran Damlası (1928), Halas (1929).

ÖYKÜ: İntizar (1909), Aşıkane (1909), Son Emel (1913), Hanımlar Arasında (1914), Bir Aşkın Tarihi (1915), Üç Hikâye (1919), İlk Temas İlk Zevk (1923), Aşk Kadını (1923), Eski Aşk Geceleri (1924.)

MENSUR ŞİİR: Siyah İnciler (1901).

OYUN: Ferdi ve Şürekâsı (1909), Pençe (1907), Cidal (1911), Sansar (1920).

Bakabilirsin:  Tarık Buğra

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir