Nabizade Nazım

Nabizade Nazım 19. yy romancılarındandır. doğ. 1862, İstanbul – ölm. 6 Ağustos 1893, İstanbul.

Beşiktaş Askeri Rüştiyesini ve Mühendishaneyi bitirdi. 1884’te topçu teğmeni oldu. Harp Akademisine devam ederek 1886’da Kurmay Yüzbaşılığa yükseldi. Askeri okullarda öğretmenlik yaptı. Kolağası rütbesiyle genelkurmayda çalıştı.

Edebiyata şiirle girdi. Mir’at-i Alem, Manzara ve Berk dergilerinde şiirleri, Ceride-i Havadis Hoşnişin adlı manzum oyunu yayımlandı. Nabizade Nazım daha çok uzun öyküleriyle tanındı. 1891’de çıkmaya başlayan Servet-i Fünûn’da ilk uzun öyküsü olan Seyyie-i Tesâmüh tefrika edildi. Daha sonra yazdığı Yadigârlarım, Haspa ve Kara Bibik öykülerinin ön sözlerinde öykü ve romanda Gerçekçilik ve Doğalcılık’ın (Natüralizm) temellerini açıklarken kendi sanat anlayışını ortaya koydu. Kara Bibik adlı uzun öyküsünü Gerçekçiliğe örnek olarak yazdı. Bundan dolayı Nabizade Nazım edebiyatımızda gerçekçiliğin konusu nedeniyle köy roman ve öykülerinin öncüsü sayılır.

ESERLERİ

ŞİİR: Heves Ettim (şiirler, 1885), Mini Mini Yahut Yine Heves Ettim (şiirler, 1886).

ÖYKÜ: Yadigârlarım (uzun hikâye, 1886), Zavallı Kız (1889), Bir Hatıra (1890), Kara Bibik (1890, Hakkı Tarik Ustar, sadeleştirilerek, 1944), Sevda (1891), Hâlâ Güzel (1891), Haspa (1891), Seyyie-i Tesamüh (hoşgörünün kötülüğü, 1892, Aziz Behiş Serengil tar., diğer hikâyeleriyle birlikte, 1961).

ROMAN: Zehra (1896).

Bakabilirsin:  Mehmet Rauf

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir