Necip Fazıl Kısakürek

Necip Fazıl Kısakürek Cumhuriyet Dönemi şair ve yazarlarındandır. doğ. 26 Mayıs 1905, istanbul – ölm. 25 Mayıs 1983, İstanbul.

Yüksek öğrenim için girdiği İÜ Edebiyat Fakültesi Felsefe Bölümünü tamamlamadan 1922’de ayrıldı. 1925’te MEB’nca öğrenim için gönderildiği Paris’teki Sorbonne Üniversitesini bitirmeden geri

döndü. Çeşitli bankalarda memur olarak çalıştı. AÜ Dil ve Tarih – Coğrafya Fakültesinde, Devlet Konservatuvarında, Mimar Sinan Üniversitesinde öğretmenlik yaptı. 1943’te öğretmenlik görevinden ayrılarak yazarlık ve gazeteciliği seçti.

Kısakürek’in ilk şiir denemeleri 1923’ten sonra Yeni Mecmua’da yayımlandı. 1925 – 1935 yılları arasında Milli Mecmua, Hayat, Varlık ve Ağaç dergilerinde çıkan şiirleriyle Cumhuriyet Dönemi’nde yetişen şairler kuşağının (Örümcek Ağı, Kaldırımlar gibi şiirleriyle) ünlülerin arasına girdi. Geleneksel halk şiiriyle, 19. yy Fransız şiirinin romantik eğilimlerini birleştiren kendine özgü şiirler yazdı. “Şiirlerinde insanın evrendeki yerini araştıran, madde ve ruh problemlerini dile getirdi. Yalnızlık, korku, ölüm, insanın tutkuya varan duyguları şiirlerinin ana konuları oldu.” 1947’de Sabırtaşı oyunuyla CHP piyes yarışmasında birinci oldu. Şiirin yanında İ. Şehir Tiyatrolarında sahnelenen oyunlarında da Kısakürek şiirlerindeki tutumunu benimsedi. Dramatik yapısı sağlam şiirlerinde metafizik sorunları, kuruntu, korku temalarını işledi. 1943’te çıkarmaya başladığı Büyük Doğu dergisiyle din ve politika alanında ön plana çıktı. Etkisini yaygınlaştırmak için düz yazıya ağırlık verdi. İslamcı akımların içinde kendine edindiği çevresiyle polemiklere kaynak oldu. Yazılarından dolayı sık sık yargılandı ve mahkûm oldu. Büyük Doğu dergisi kapatıldığı zamanlar Yeni İstanbul, Son Posta, Babıâlide Sabah, Bugün, Milli Gazete, Hergün ve Tercüman gazetelerinde yazdı. Zaman zaman “Adıdeğmez, Mürid, Ahmed Abdülbaki” gibi takma adlar kullandı.

1980’de Türk Edebiyatı Vakfı’nca Sultanü’ş-Suârâ (Şairlerin Sultani) unvanı beratı verildi.

ESERLERİ

ŞİİR: Örümcek Ağı (1925), Kaldırımlar (1928), Çile (1962), Şiirlerim (1969), Esselâm (1973).

OYUN: Tohum (1935) Bir Adam Yaratmak (1938), Künye (1940), Sabırtaşı (1940), Para (1942), Nâm-ı Diğer Parmaksız Salih (1949, Reis Bey 1964), Ahşap Konak (1964), Siyah Pelerinli Adam (1964), Ulu Hakan Abdülhamid Han (1965), Yunus Emre (1969), Kanlı Sarık (1970), Mukkaddes Emanet (1971), ibrahim Edhem (1978).

ÖYKÜ: Bir Kaç Hikâye Bir Kaç Tahlil (1933), Ruh Burkuntularindan Hikâyeler (1965), Hikâyelerim (1973).

ROMAN: Aynadaki Yalan (1970), Kafa Kağıdı (1983).

MONOGRAFİ: Eseri ve Tesiriyle Namık Kemal (1940), Ulu Hakan Abdülhamid Han (1965), Vatan Haini Değil Büyük Vatan Dostu Vahiddüddin (1968), Benim Gözümde Menderes (1970).

DÜŞÜNCE – İNCELEME: Çerçeve (1940), Maskenizi Yırtıyorum (1953), At’a Senfoni (1958), İdeolocya Örgüsü (1959), Büyük Doğu’ya Doğru (1959), Tarih Boyunca Büyük Mazlumlar (1966), Türkiye’nin Manzarasi (1968), Binbir Çevçeve I-V (101 çerçeve başlıklı beş kitap, 1968 – 97), Çepeçevre Anadolu ve Gençlik (1969), Çepeçevre Sosyalizm, Komünizm ve insanlık (1969), Son Devrin Din Mazlumları (1969), Yeniçeri (1970), Tarihimizde Moskof (1973), Cumhuriyetin 50. Yılında Türkiye’nin Manzarası (1973), İhtilâl (1976), Rapor 1 – 13 (1976 – 80).

DİN – TASAVVUF: Halkadan Pırıltılar (1948), Çöle İnen Nur (1950), Altın Zincir (1959), Altun Halka (1960), O Ki O Yüzden Vanz (1961), İlim Beldesinin Kapısı Hz. Ali (1964), Hulefâ-i Râşidin Menkibelerine Ait Bir Pırıltı Binbir Işık (1965), Peygamber Halkası (1968), Tanrı Kulundan Dinlediklerim (1968), Nur Harmani (1970), Başbuğ Velilerden 33 (1974), Veliler Ordusundan 333 (1976), Doğru Yolun Sapık Kolları (1978), İman ve İslâm Atlası (1981), Bati Tefekkürü ve İslâm Tasavvufu (1982).

ANI: Cinnet Mustatili (Cezaevi Anıları, 1955), Büyük Kapı (1965), O ve Ben (1974), Hac (1973), Babıâli (1975).

Bakabilirsin:  Musahipzade Celal

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir