Uğur Mumcu

Uğur Mumcu Cumhuriyet Dönemi gazeteci ve yazarlarındandır. doğ. 1942, Kırşehir – ölm. 24 Ocak 1993, Ankara.

1966’da AÜ Hukuk Fakültesini bitirdi. Aynı fakültede asistan oldu. 12 Mart 1971’den sonra birkaç kez tutuklandı. 1974’te üniversite öğretim üyeliğinden ayrılarak gazete köşe yazarlığını (fıkra) uğraş edindi. Ankara’da uğradığı bir bombalı saldırı sonucu yaşamını yitirdi.

Uğur Mumcu’nun ilk yazıları öğrenciliği sırasında Yön dergisinde yayımlandı. Daha sonra Devrim, Emek, Türk Solu ve Ant dergilerinde yazdı. Yeni Ortam, Akşam gazetelerinden sonra Cumhuriyet gazetesinde köşe yazarı olarak çalıştı. Yazar “Güncel olayları gülmece ögesinden de yararlanarak irdeleyen köşe yazılarıyla ünlendi.” Günün toplumsal – siyasi olaylarını konu edinen köşe yazılarının toplandığı kitaplarıyla da çok okunan bir yazar oldu.

Uğur Mumcu asıl ününü araştırmacı gazetecilik alanında yaptı.

Ailesi, anısını yaşatmak için adına Uğur Mumcu Araştırmacı Gazetecilik Vakfı (UMAG)nı kurdu.

ESERLERİ

Suçlular ve Güçlüler (1975), Mobilya Dosyası (1977), Sakıncalı Piyade (1977, oyunlaştırılarak Ankara Sanat Tiyatrosu’nda sahnelendi), Bir Pulsuz Dilekçe (1978), Büyüklerimiz (1979), Çıkmaz Sokak (1979), Tüfek icat Oldu (1980), Söz Meclisten İçeri (1981), Silah Kaçakçılığı ve Terör (1982), Ağca Dosyası (1983), Terörsüz Özgürlük (1983), Papa-Mafya-Ağca (1984), Liberal Çiftlik (1985), Devrimci ve Demokrat (1985), Sosyalizm ve Bağımsızlık (1986), Rabita (1987), 12 Eylül Adaleti (1987), İnkılâp Mektuplan (1987), Tarikat-Ticaret-Siyaset (1988), Bir Uzun Yürüyüş (1988), Kâzım Karabekir Anlatıyor (1990), 40’ların Cadı Kazanı (1990), Kürt, İslâm Ayaklanması (1991), Gazi Paşa’ya Suikast (1992), Vurulduk Ey Halkım Unutmadık Seni (anlatı, 1995).

Bakabilirsin:  Yakup Kadri Karaosmanoğlu

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir